Rif Raf - januari 1997 (Frans artikel met Nederlandse vertaling)

NEDERLANDSE VERTALING VAN DEZE TEKST

Als grondlegger van de metal in België, mocht Channel Zero z'n terugkeer niet mislopen.  Er werd dan ook vol ongeduld gewacht op hun vierde album en niet alleen bij ons, maar ook tot ver buiten onze grenzen.  De grenzen die de groep kon oversteken dankzij "Unsafe".  Het is jammergenoeg zonder naar "Black Fuel" die vers van de pers is gerold te kunnen luisteren (wegens verzendingsperikelen) dat de ontmoeting plaatsvond.  In alle exclusiviteit delen Phil B. (drummer), Tino De Martino (bassist), Xavier Carion (gitaar) en Franky D.S.V.D. (zanger) met ons hun eerste impressies in een mistige atmosfeer.  Het interview vindt plaats in La Trappe, hun repetitielokaal, op een vrijdag de dertiende.
(om de vertaling verder te lezen druk op "read more")



RifRaf : Is er een bijzondere reden om net vandaag uit te kiezen ?
Tino : Nee, we hebben er zelfs niet bij stilgestaan en we zijn in elk geval niet bijgelovig.
RifRaf : Vooraleer het nieuwe album aan te snijden, zouden we nog eens kunnen terug komen op de sterke en belangrijke momenten die jullie sinds "Unsafe" hebben meegemaakt ?  De concerten, de festivals, Australië... Annecdotes ?
Tino : 1995 was ons beste jaar, we waren voortdurend op de baan.  We hebben tal van zaken gedaan, we waren overal.  Het was erg plezierig en verrijkend en we hebben wel miljarden annecdotes, ook over Australië.
Xavier : Ik denk dat wat Australië betreft we hen hebben weten te overtuigen.  Het publiek ginds is werkelijk zot, en waarschijnlijk het meest gekke wat we ooit ontmoet hebben.
Tino : We konden elke avond gratis roken.  Wat best meegenomen was.
RifRaf : Met "Unsafe" zijn jullie professionele muzikanten geworden door bij PIAS te tekenen en door gemanaged te worden door T/W.  Zijn jullie nu meer op je gemak zowel artistiek als financieel ?
Tino : Door dit feit zijn we artistiek wel vrijer geworden en kunnen we elke dag 100% met Channel Zero bezig zijn.  Gemanaged worden ontneemt ons ook elke zorg.
Xavier : Vanaf "Unsafe" hebben we getekend voor vijf albums.  Dit wil echter niet zeggen dat we kunnen rondkomen van onze muziek, want we investeren alles opnieuw in de groep.  We stellen onszelf in vraag of zoals je zou kunnen zeggen wij herbeginnen telkens vanaf nul.
RifRaf : Weten jullie hoeveel "Unsafe" verkocht heeft ?
Tino : Tussen de 50 en 55.000 exemplaren.
Xavier : We moeten wel duidelijk stellen dat dit cijfer niet alleen voor België geldt.  Laat ons zeggen zo'n 20.000 hier en de rest zowat overal in de wereld.  Dankzij PIAS hebben we een betere verdeling, iets wat voorheen niet het geval was.  Shark, ons vorige label, steunde ons niet, het waren bijna allemaal slagen in het water.  Terwijl we met PIAS goed samenwerken om de machine vooruit te laten gaan.
RifRaf : Sindsdien wordt er veel over jullie gesproken, men ziet jullie logo zowat overal opduiken.  Zijn jullie je er bewust van dat jullie leiders geworden zijn ?
Tino : Leiders ???  Ik weet niet.  Dat motiveert ons niet, maar misschien hebben we op muzikaal gebied wel paden geëffend voor andere Belgische groepen.
Phil : Leider zijn is niet het belangrijkste.  Wat wel belangrijk is, is dat we fans hebben die ons overal volgen en dat we het Belgische metal blazoen opnieuw oppoetsen.  Als we op dat gebied leiders kunnen zijn dan doet dat ons zeker plezier.
Tino : Wat het logo betreft, dat typeert ons wel.  En dat was ook ons doel, dat het niet meer nodig zou zijn om onze naam te kennen om herkend te worden, ik denk dat dat gewerkt heeft.
RifRaf : Met dit quasi zekere succes verwacht men dat jullie op een keerpunt zijn gekomen.  Staan jullie onder druk ?
Xavier : Onder druk !  Nee, niet echt.  Wat ons wel plezier zou doen is dat de internationale pers aandacht voor ons zou krijgen.  Het zou een unieke kans zijn om het podium met de groten te kunnen delen.  Ik hoop dat het met "Black Fuel" zal gaan gebeuren.
Tino : We voelen in elk geval geen druk.  Maar er zullen altijd wel mensen klaar staan die dit album hebben afgewacht om ons te kunnen afkraken.  Maar die mensen zullen verdorie niet weten wat ze te zien zullen krijgen.  En vooral te horen...
RifRaf : Op die manier zijn we bij het album aanbeland.  Was het reeds lang klaar ?
Xavier : Dit album was nog lang niet klaar, maar PIAS heeft ons voldoende tijd gegeven om het te maken.  Het kostte ons drie maanden voor we de studio in doken.
RifRaf : Normaalgezien zou het album in september verschijnen.  Het is ondertussen december, wat is er gebeurd ?
Tino : In januari zijn we naar Connecticut getrokken om het album op te nemen met Jason Corsaro, die samenwerkte met Soundgarden en Corrosion Of Conformity maar er heeft zich een groot probleem voorgedaan.
Xavier : We kenden Corsaro niet persoonlijk, PIAS had hem ons aanbevolen.  Maar de mayonnaise pakte niet.  Na 4 à 5 dagen studio werden we er ons van bewust dat Corsaro en Channel niet konden samenwerken.  We zijn dus wat ontgoocheld teruggekeerd naar België, maar zonder het hoofd te laten hangen, en zonder wrokgevoelens tegenover Corsaro.  Het was alsof de motor niet aansloeg met hem, dat is alles !  Voor ons was "Black Fuel" super belangrijk en we voelden dat het met Corsaro niet zou lukken.
RifRaf : Waarom heb je niet gewoon jullie vertrouwen opnieuw aan André Gielen geschonken, die jullie in '94 nog als het vijfde bandlid beschouwden ?
Xavier : Ik denk dat we heel tevreden waren om met André samen te werken, maar we moesten eens andere horizonten verkennen.  Andere richtlijnen krijgen in het kader van onze evolutie.  Zo zijn we professioneel bezig.  Maar André blijft natuurlijk onze vriend.
Tino : We hadden best een 100% Belgische productie gedaan mochten we de juiste persoon daarvoor hebben gevonden, maar dat is jammergenoeg niet gebeurd.  Het is dus in Nederland dat we voet aan de grond hebben gezet.
RifRaf : Hebben jullie bevoorrechte contacten om telkens met gerenommeerde producers te kunnen werken ?  (de laatste in het rijtje is Attie Bauw die onder andere met Rush, Scorpions, Gorefest...gewerkt heeft).
Xavier : Zeker niet !  We doen zoals elke andere groep.  't Is te zeggen, we maken een demo en sturen hem op om op die manier de producer te kunnen vinden die het meest enthousiast is nadat hij hem beluisterd heeft.  Dat maakt ook deel uit van onze motivatie en dat was met Attie Bauw ook het geval.
RifRaf : Waarom hem ?
Xavier : We hadden de eerste Fight cd in ons bezit, die laat ons het duidelijk stellen, geen muzikale invloed op Channel Zero heeft gehad, maar die cd bevatte ongelofelijke stukken met een helse klank.  Dus na ons Connecticut avontuur dachten we meteen aan hem.  We hebben hem onze demo opgestuurd en hij kon onze muziek best pruimen.  We zijn vervolgens tot bij hem in Amsterdam getrokken en daar sloeg de vonk over.
RifRaf : Heeft hij jullie geholpen, beïnvloed, ideeën aangereikt ?
Xavier : De grootste nieuwigheid voor Channel is dt Attie ons een spiegel voorzette.  Dat hij ons vertelde wie we echt waren.  Dat kan je voelen op "Black Fuel".  Er zit veel meer soul in dit album, wat niet wegneemt dat de rock attitude sterk aanwezig is, dankzij Attie.
Tino : Hij haalde het beste uit ieder van ons boven en dat is voor het eerst dat zoiets ons overkomt.  Het was een waar plezier om met hem samen te werken, zonder stress.  We deden de opnames zoals we zouden repeteren.  Het album werd ook volledig live opgenomen, dit wil zeggen, bas, drums, gitaar en bepaalde stukken zang werden meteen samen op band gezet.  Wat geheel nieuw is voor ons.
RifRaf : Heeft hij de Channel Zero spirit weten te bewaren ?
Tino : Het is de rol van een producer om een groep in goeie banen te leiden, om er een surplus aan te geven.  Als je iemand hebt die daar maar wat zit te zitten en niks doet, dan zijn wij het die producen en wordt zijn rol tot die van technicus herleid.
Xavier : Wat er zo fantastisch is aan Attie, en dat is ook volledig nieuw, is dat er geen enkele botsing ontstond in de muzikale wisselwerking tussen onze en zijn ideeën.  Hij had geen enkele tegenkanting en dat is werkelijk belangrijk om een goed album te kunnen maken.  Het contact was uitstekend.  "Black Fuel" klinkt nog meer Channel dan de andere albums, het is echt de ware Channel sound zoals op de concerten.  We willen de boel niet trukeren, we willen de rock-, hard rock, en metal-spirit behouden die de meeste groepen van nu verloren zijn door synthetische zeg maar techno klanken.  En ik zal geen namen noemen.
RifRaf : Waar hebben de opnames plaatsgevonden en waarom ?
Xavier : In de Wisseloord studios in de buitenwijken van Amsterdam.
Tino : Een ongelofelijke studio met een fantastische klank.  Temeer daar we niet wilden opnemen in Brussel of in België.  We wilden vertrekken met z'n vieren en werken met z'n vieren om onze identiteit als groep te kunnen behouden.
Xavier : Ja, vooral met geheel nieuwe mensen die ons niet kenden.  Het was erg belangrijk voor ons om elders te vertoeven zonder invloed van onze entourage.
Tino : En ook, als we ergens ons hoofd over braken konden we altijd terecht in de coffee-shop op de hoek, die misschien dit album beïnvloed heeft in een te gekke trip, dit staat overigens op het einde van de cd.
RifRaf : Over hoeveel nummers beschikten jullie voor de ultieme schifting ?
Xavier : 14 nummers waarvan er 12 geselecteerd werden.  Het was heel moeilijk om een keuze te maken, maar gans de ploeg heeft z'n gedacht kunnen zeggen : de producer, de firma en wijzelf.  In elk geval de twee songs die niet weerhouden werden zullen als bonus op de singles komen te staan.
RifRaf : Wie componeerde er hoofdzakelijk voor dit album ?
Xavier : We werken zoals gewoonlijk, laat ons zeggen dat ik met basismelodieën aan kom draven en we het vervolgens allemaal samen voltooien.  We doen het bijvoorbeeld niet zoals Metallica.  Iedereen  is er bij betrokken.
RifRaf : Het is opnieuw Franky die zich met de teksten heeft bezig gehouden, reikt hij jullie ideeën aan ?
Tino : Nee !  Sinds het begin is het zijn universum, zijn job en hij doet dat uitstekend.  We hebben er geen behoefte aan om hem ideeën aan te reiken.  Voor dit album zijn z'n teksten erg persoonlijk, en als je er meer over te weten wil komen moet je hem de vraag stellen.
RifRaf : Hebben de laatste gebeurtenissen in België jullie op de een of andere manier beïnvloed ?
Xavier : We zijn er niet muzikaal door beïnvloed want het album was reeds samengesteld voor de ganse zaak losbarstte.  Maar in "Mastermind" refereert Franky naar dat onderwerp, maar ik zou liever willen dat je dit met hem bespreekt.  Persoonlijk kan ik je zeggen dat het schandaal wat van hieruit vertrekt ook wereldwijd gekend is.  Het is geen typisch Belgisch probleem.
RifRaf : Muzikant zijnde, denk je iets te kunnen aanbrengen of iets te zeggen te hebben over de evolutie van onze samenleving ?
Xavier : We zouden dat kunnen maar dat is al te gemakkelijk, we zijn geen verkopers en daar willen we niet mee spelen.  Het is zo dat we gekende muzikanten zijn, dat we een zekere kleine macht hebben, maar we zijn geen politiekers.
RifRaf : Jullie hebben een single uitgebracht, wat geen gangbare zaak is voor metal groepen ?
Xavier : Dat is het werk van de platenfirma en zij hebben er voor 75 en zelfs voor 90% voor gekozen om "Fool's Parade" eerst te laten verschijnen.  Het is niet onze taak, wij brengen het album aan en voor de rest is het PIAS die beslist !  Als wij daarover ons hoofd moeten beginnen breken dan zijn we niet meer geloofwaardig, dan worden we verkopers en dat is onze taak niet.  We stellen vertrouwen in de mensen van wie het hun beroep is.
RifRaf : Laat ons even naar het concept kijken.  Het is opnieuw Frederick Moulaert waaraan jullie de de creatie van de verpakking hebben toevertrouwd.  Is hij jullie vaste grafist ?
Tino : Bah, ja, we waren altijd zeer tevreden over zijn werk en zelfs naar de toekomst toe zullen we blijven werken met hem, zelfs al kunnen we niks voorspellen.  Maar het is altijd goed gegaan, waarom dan veranderen ?  Met deze hoes zijn we bij de spirit van het album willen blijven.  Dat wil zeggen, iets redelijk organisch.  We hebben ons laten gaan zoals met de muziek, met veel gevoelens.  We hebben Frederick vaak ontmoet en er over gediscussieerd.
RifRaf : Is er een clip voorzien ?
Phil : Eerst en vooral, voor "Fool's Parade" hebben we er geen gemaakt.  Om dan beter van start te gaan in '97 met "Black Fuel" waarvoor we in jauari een clip zullen draaien in de bergen van noord Spanje.  We zullen er later nog een maken, maar we houden nog geheim welk een, want die zal pas machtig zijn.

Geleid bezoek met Franky

"Black Fuel" betekent voor mij wat er aan het gebeuren is in de wereld : de dominantie van het geld.  Als er geen brandstof meer is, dan stopt de wereld.  Dat wil dus ook zeggen dat we er evenveel nood aan hebben als aan water of voedsel.  Maar de link naar de titel is meer omdat we er materieel gezien van afhankelijk zijn. 
"Mastermind" dit kan je langs twee kanten benaderen, positief of negatief.  Een mastermind kan evengoed een Dutroux als een Einstein zijn, een Edison of zelfs een Hitler. 
"Call On Me" gaat over de afhankelijkheid, zowel die die je Coca-Cola doet drinken als zij die je aan de coke doet vastzitten.  In feite worden we slaven.
"Fool's Parade" Wie gaat er z'n smoel breken ?  Die die achter de lijn blijft staan, of die die er over stapt ?
"Self Control" is een persoonlijke titel.  Toen ik vernam dat m'n moeder zou sterven aan kanker, langs de ene kant verloor ik de pedalen maar langs de andere maakte het me ook stabieler en maakte het me sterker.  Het is de zelfcontrole.  Omdat ik die behield.
"Misery" gaat over de slechte herinneringen aan ons avontuur in Connecticut toen we dit album moesten opnemen.  Er werkte niks en nochtans waren we daar omdat alles zou werken.  Het was pure ellende ! 
"The Hill" gaat over iemand die geen beslissing kan nemen, die de knoop niet kan doorhakken.  Spring ik of niet, pleeg ik zelfmoord of niet ?  Eigenlijk een schizofreen die twijfelt.
"Love/Hate Satellite" gaat over televisie en controverses.  Het is te zeggen indien je van een bepaalde uitzending houdt, en een ander haat die en omgekeerd.  Er zijn er zo veel en elk kiest er de zijne uit en het is niet omdat jouw beste vriend naar een uitzending kijkt die jij niet kan smaken dat hij jouw vriend niet meer is en ook omgekeerd.
"Caveman" dat gaat over het overleven van de mens in het algemeen.  Vroeger was hij naakt, nu gekleed.  Maar wie is het zwakst ? 
"Put It In" gaat over diegene die geen grenzen kent in het spel, geen enkele.  Hij geeft zich ten volle, hij verliest, en van het ogenblik dat hij opnieuw kan begint hij opnieuw zelfs al heeft hij niks meer.
"Wasted" als je je leven in handen wil nemen, doe het dan, want niemand zal het in jouw plaats doen, want het is aan jou om beslissingen te nemen.
"Outro" daar zit eigenlijk niet echt tekst in, het is de totale ondergang, we hebben ons helemaal laten gaan...
In het boekje wat bij de cd steekt is elke titel voorzien van een zin die je in staat stelt de song te begrijpen.  Er zitten geen boodschappen in verwerkt, enkel bedenkingen.

Dank aan Thibaut en Anne G. en speciaal van Channel een groet aan André Riheux.