Vanaf morgen ligt een kraakverse Humo in de rekken met daarin onder meer een spraakmakend interview met Franky DSVD van Channel Zero. Hieronder kan je reeds een korte bloemlezing vinden.
Ik heb de laatste tijd veel aan Marcin Wasilewski gedacht
Twee feiten. 1. Channel Zero is de beste Belgische metalgroep aller tijden. 2. Geen enkele andere groep was zo in topvorm op het moment dat ze de stekker eruit trokken. In 1997 was dat, in de Velinx in Tongeren. Channel Zero blies het dak eraf, met zanger Franky De Smet Van Damme vooraan op het podium, de benen wijd, hoofd in de nek, achterovergebogen, het gitzwarte haar tot bijna op het podium.
'I drive a Cadillac in a fool's paráááde!!!' brulde hij, terwijl Piet Huysentruyt met een gapende hoofdwonde uit de frontstage werd geplukt. Ze hadden met 'Black Fuel' net hun beste plaat afgeleverd, met Body Count door Europa getourd, en de Ancienne Belgique op zijn grondvesten laten daveren. Maar in hun gooi naar succes hadden ze ook een financiële put gegraven, en dus viel het doek.
Dertien jaar lang werd er niets meer van Channel Zero vernomen. De Smet Van Damme probeerde het met het groepje Skitsoy, en de rest hield zich in de marge van de muziekbusiness in stilte bezig. Ondanks de vele aanvragen en de woest om zich heen grijpende reünie-epidemie liet Channel Zero zich nooit overhalen om nog eens op het podium te kruipen. En nu zijn er plots zes concerten in de AB, allemaal uitverkocht, in een mum van tijd. En behalve de groep zelf is er geen hond die daar versteld van staat.
Een vooruitblik op zes avonden storm in de hoofdstad, met de intussen veertigjarige Franky De Smet Van Damme, die trekkebenend de Antwerpse taverne van afspraak komt binnenstrompelen.
Enkele quotes
Franky De Smet Van Damme "Als er financiële problemen zijn, komen de andere problemen vanzelf naar boven, als paddenstoelen die uit de grond schieten. Om in het buitenland voet aan de grond te krijgen, waren we een enorme financiële put aan het graven. De platenfirma riskeert iets, je neemt zelf ook risico's, maar aan het eind van de rit moet je alles wel keurig terugbetalen, hè. Die tournee met Body Count was fantastisch, maar ze heeft een pak geld gekost. We waren break-even geweest als we in het buitenland vierhonderdduizend cd's hadden verkocht, maar ja... Veel mensen dachten toen dat wij klaar waren om in het zuiden van Frankrijk te gaan rentenieren, terwijl wij aan het krasselen waren dat het niet mooi meer was. De stekker uittrekken leek de enige oplossing."
"Ik denk dat Herman heel goed weet wat er gaande is. We hebben samen ook een geschiedenis: Live Nation, toen nog Rock Werchter, deed vroeger ons management. Herman kan heel goed inschatten wat hieruit kan volgen. 't Is echt buitenmaats hoeveel aanvragen we krijgen, uit binnen- en buitenland. Voorlopig houden we de boot af. We gingen één reünieconcert doen, en dat is al serieus uit de hand gelopen. We moeten opletten dat we ons niet vergalopperen. En het buitenland vind ik al helemaal delicaat. Wat is de bedoeling? Dat wij er ons nu weer gaan tussenwerken, met songs van vijftien jaar oud? Dat zou ik eerlijk gezegd een beetje raar vinden. Voorlopig laten we alles rustig bezinken."
"Na Channel Zero heb ik twee jaar stemtherapie gevolgd, en daar heb ik nog steeds profijt van. Vroeger zat ik bijvoorbeeld altijd te sukkelen met de stempartij van 'Help'. We moesten dat nummer ook altijd vroeg in de set spelen, omdat het ik het anders niet meer aankon. Nu lukt het me zonder problemen. Stom, ik had die stemlessen tien jaar vroeger moeten volgen."
Het volledige interview leest u in Humo 3619 van dinsdag 12 januari.